linken


Als tranen niet meer kunnen troosten

Als tranen niet meer kunnen
troosten. Als woorden geen
rust kunnen doen terug keren.
Als een schouder geen steun
meer bied, als je de hoop even
bent verloren.

Omdat je zo onverwachts de
aarde onder je voeten bent
verloren. Angst en onzekerheid
je gevangen hebben genomen.

Hoe moet ik dit aanvaarden dat
kanker zich meester van je lichaam heeft gemaakt. Waardoor ik de
weg ben kwijtgeraakt.

Doelloos ronddwalen, proberen
het te accepteren, maar de angst
is sterker dan mezelf. Verstikkend
in vragen die me nu voortdurend
plagen. Gevangen in onzekerheid
iedere seconde, iedere minuut,
iedere dag vrezen voor jou
toekomst, jou leven.

Ik wil nog blijven hopen, ik wil
nog in de toekomst blijven geloven.
Maar nu zijn er enkel tranen die
oneindig blijven lopen. Ik ben
even mezelf verloren door het
geen wat jou is overkomen.

Liefs Blauwhartje©2008


Gastenboek