linken
mijn masker

Al van kinds af aan draag ik mijn masker heel spontaan. Om sterk, groot, lief en vrolijk te zijn. Mijn innerlijke goed verstopt en deurtje op slot. Om het te verdringen als
het weer aanklopt.

Maar na al die jaren begint mijn masker me te bezwaren en wil ik mijn deurtje langzaam open doen, maar dan moet ik wel gaan praten over de verdrongen kinderjaren de pijn het verdriet wat niemand ooit ziet.

Ik ben nu niet zo groot en sterk
meer dan voorheen het doet pijn
en dat vind ik niet meer fijn. Ik wil
het uitschreeuwen en weer leven
jaren leven met je verleden kan
iemand dat begrijpen?

Nooit jezelf te kunnen/mogen zijn
maar wat als ik ga praten? Kan ik
dan na al die jaren mijn masker
eindelijk achter laten?



Liefs Blauwhartje©2005


Gastenboek