linken
verstoppertje

Als kind speelde we vaak een
spelletje. Liefst verstoppertje
zodat ons niemand kon zien.

Ik had zoveel dromen dat het
later als ik groot was heel
anders zou zijn. Later zou er
geen pijn zijn en nu zoveel
jaren later speel ik nog steeds verstoppertje, maar op een
andere manier dan toen.

Een diploma heb ik gehaald in zwijgen, verdringen en intense zelfhaat om het spelletje wat
we toen speelde.

Nu zoveel jaren later ben ik
nog steeds niet die ik wilde zijn.
Ik ben nooit die kunnen worden
wat ik zo graag wilde zijn. Een
meid die vol vertrouwen door
het leven gaat en haar mannetje
wel kan staan als het haar een
keer niet gaat.

Nee als ik mezelf in de spiegel
bekijk dan vraag ik mij af wie is
die meid die mij bekijkt. De haat
die ik voel en de pijn die door
mijn lijf heen snijd.

Door de leugens die ik mezelf
altijd heb wijsgemaakt dat ik
dat spelletje wat we toen speelde
wel een keer zou kunnen vergeten, maar nu zoveel jaren later kom ik erachter dat verstoppertje spelen niet meer kan, je bent gezien. En
nu! Nu voel ik me zo ontzettend
klein.


Liefs Blauwhartje©2005


Gastenboek